Vanmorgen de laatste keer opstaan en naar het project. Toch een raar gevoel om te weten dat als je morgen weer opstaat je hier vertrekt en waarschijnlijk nooit meer terug komt in dit mini geliefde dorpje khuraburi..

De laatste dag van het project zit er alweer op. Vanaf morgen gaan we nog twee weekjes reizen maar ik vond het toch wel even stom of afscheid van de kinderen te nemen. Ik zal eerst even wat over de school vertellen.
We hebben elke dag 's morgens eerst 2.5 uur Grade 2 en 's middags 2 uur grade 1. Hier zitten alle leeftijden bij elkaar ( waarschijnlijk door gebrek aan meer ruimte, leerkrachten en materialen). In grade 1 zitten kinderen tussen 6 en 12 en in grade 2 zitten kinderen van 7 tot 14. Beetje lastig in het begin om het niveau te testen maar we hebben ze wel wat kunnen leren denk ik!
Veel herhaling, woorden leren enz.
Nou woorden opdreunen en spellen kunnen ze wel, je hoeft maar een kaartje of plaatje te laten zien en ze roepen en spellen het. Als we het dan op het bord schrijven, schrijven ze alles netjes over. Maar als je dit dan een paar keer hebt gedaan en je laat ze het dan zonder voorbeeld zelf opschrijven komen er woorden te staan die ik nog nooit eerder had gezien. Ze kunnen alles overschrijven en doen ook alles na, maar het is wel raar om te zien dat ze het zonder een voorbeeld niet kunnen schrijven. We hebben dit wel geprobeerd en ik denk wel dat onze taak volbracht is!

dinsdagavond zouden we weer community teaching gaan doen. Dit is een klein klasje dat 's avonds bij Karen thuis engelse les krijgt. We hebben dit vorige week ook twee keer gedaan. Vandaag ging de rest niet mee dus ging ik alleen met Yvette. We hebben weer wat meegemaakt hier in dit dorp hoor.
We hadden net van te voren wat gegeten en de spullen terug op de kamer gelegd zodat we alleen maar de memory en flash kaarten hoefden mee te nemen.
Wij lopen rustig gezellig naar Karens huis, dit is ongeveer een kwartiertje lopen en in Kuraburi zijn er altijd wel mensen op straat. Niet alleen mensen maar er lopen ook overal straathonden rond.
Er kwam steeds een scooter met twee thaise kereltjes langs dus wij zeggen gewoon netjes hallo, net als we dat tegen iedereen hier doen. Want echt iedereen begroet hier elkaar en lacht naar elkaar, dat kan ik in Nederland niet zeggen!
Maaar goed wij liepen er niet echt charmant bij: Yvette in de trainingsbroek en ik in een broek met hartjes ( haha!) en die jongens keken steeds naar onze broeken, dachten we dan. Ze kwamen nog een paar keer voorbij en stopten voor ons.. we hebben gezegd we moeten gaan teachen dus liepen snel door.
Op een gegeven moment komt de scooter weer terug en rijdt super langzaam dus wij dachten weer van pfff nu is het genoeg geweest rij dooor! Pakt hij op een gegeven moment ineens het witte plastic marktzakje uit de handen van Yvette! Maar zij had dit om haar polsen en liet dus niet los.. jammer dat het tasje scheurde en wij onze memory kaarten dus kwijt zijn. Yvette is nog een stuk meegerend tot het tasje kapot ging want die liet niet los haha! Ik was serieus zo verbaasd wie steelt er nou een wit plastic zakje. En dan te bedenken dat ik hier wel eens mijn portemonnee en camera in heb zitten.. beter niet aan denken want dat had ik dit keer niet!!
Meerdere mensen hadden het gezien en stonden ook super verbaasd te kijken want dit gebeurt dus blijkbaar nooit in kuraburi. Iedereen vroeg of het met ons wel oke was blabla en of ze mee moesten naar de politie. Ja met ons is niks aan de hand alleen beetje jammer dat ons lesmateriaal gestolen is.. echt bizar! 's avonds en de dag erna wist het hele dorp het hier geloof ik. De politie is bij andaman discoveries geweest en we zijn wel een paar keer gevraagd of we nog wisten hoe ze eruit zagen, wat voor scooter enz enz! WIj denken van ja het zijn maar wat kaartjes maar waarom? maar hier is iedereen echt in shock dat dit gebeurt in kuraburi..
Nou hebben wij weer haha!

Vandaag de laatste dag alweer gehad in Muan Mit Thai. Ik vond het toch wel moeilijk want die kinderen zijn echt ZO lief. We hebben ze papier, stickers, tollen, stiften alles gegeven haha nou je had ze moeten zien. Helemaal blij!
Op het einde van de dag nog even wat groepsfotos gemaakt en we hebben samen met de kinderen een soort van afscheidsposter gemaakt met alle handen erop ( staat op de foto's!). We hebben ook nog roosjes gekregen.
Bij het afscheid nemen kwamen alle kinderen weer knuffelen en I am sad...
Kinderen huilden en lieten niet los en ja voor degene die mij goed kennen weten alweer dat ik weer tranen heb gelaten haha! Kon het niet tegenhouden. Dat die kinderen na 5 dagen al zo gehecht raken.. lief!

Morgen om 6.30 de bus richting Surat Thani en dan naar Ko Samui..
Verder staat Kanchanaburi en Bangkok nog op de planning!

Bedankt voor alle leuke reacties, erg leuk!
liefsss xxxx